Kapłan

Dobrą nowinę niesie Kapłan.

Do malowania trafiła kolejna figurka. Niewiele było przy niej do poprawek, bo i sama forma jest dość toporna. Pozwoliłem sobie za to na jedno odstępstwo kolorystyczne od rysunku na karcie postaci i zastąpiłem biały kolor zdobień srebrnym. Wydaje mi się, że wyszło to na korzyść tej dość smutnej postaci, bo nic tak nie dodaje uroku figurkom jak farby metaliczne. Ha! Coś czego jednak przejść nie mogłem to proponowane białe buty. Na tyle ekstrawagancji nie pozwoliłem naszemu Kapłanowi. Srebro i złoto rozumiem, ale adidasy?

Minstrel

Pora na odrobinę muzyki, czyli Minstrel solo.

Myślałem, że wrzucę tę figurkę jako ostatnią, ponieważ od samego początku miałem do niej jakąś niewypowiedzianą niechęć. Po pierwsze, nie wiedzieć czemu, jest proporcjonalnie większa od pozostałych, a po drugie ma (miała) zrośnięte nogi w udach. Poza tym w zamyśle twórców miała być różowa (sic!)

Chyba głównie przez to zrośnięte krocze odstraszał mnie Minstrel skutecznie od wejścia z nim w interakcję, bo materiał z jakiego wykonane są figurki nie jest skory do łatwej obróbki. Naostrzyłem więc skalpel i zgłębiłem się w te patologiczne rejony figurki pogłębiając i usuwając co potrzeba. A co trzeba było usunąć widać na zdjęciu obok. Po żmudnej dłubaninie zabrałem się za malowanie.

Żeby nie robić z tej biednej figurki pościelowego smerfa zdecydowałem się odejść nieco od zalecanych kolorów i zmieszać z różem więcej fioletu. Nieudolne rzeźbienia pasków na ubraniu zamiast pomagać skutecznie utrudniały dokładne malowanie. Niestety wtedy jeszcze nie miałem odpowiedniego wypełniacza, aby luki te uzupełnić. Tym, którzy jeszcze nie zaczęli malowania, polecam więc pozbyć się tych żłobień i namalować białe paski samodzielnie.

Końcowy efekt samego mnie jednak zaskoczył. Oryginalna twarz postaci dodaje jej dużo wyrazu, poprawiona rzeźba nie kole już tak w oczy, a kolory żywo podkreślają zabawny charakter postaci. Przeprosiłem się z Minstrelem. 

Smoki już niebawem!

Stało się! Już niebawem na sklepowe półki trafi kolejny dodatek do Talismanu w polskiej wersji językowej. Zgodnie z zapowiedzią Galakty najpóźniej pod koniec stycznia będzie on dostępny w sprzedaży. Nieoficjalne plotki mówią o 25.01.2012 r.

Gdy tylko trafi on w moje ręce nie omieszkam przedstawić wam kilku recenzujących zdań na jego temat oraz zaprezentować zawartość pudełka.

"Trzej Smoczy Władcy powracają do swojego rodowego domu w krainach ognia. Każdy z nich żądny dominacji nad królestwem Magii i Miecza, gotowy do walki, aby posiąść na własność legendarną Koronę Władzy. Ten, który sięgnie po ów potężny artefakt, zostanie koronowanym Królem Smoków. Wówczas wszystkie żywe istoty ugną się pod jego tyranicznymi rządami lub padną ofiarą jego gniewu. Rozpoczyna się nowa wyprawa po Koronę Władzy, tak przerażająca i niebezpieczna, jak nigdy wcześniej…

…czas terroru i ognia wkrótce nastanie!"

Ghoul

Tak to jest jak się poprawia usta lokówką.

Znów zielona postać na zielonym tle. No cóż, mamy tym razem stworka, co przybiera jedynie humanoidalną postać, ale człowiekiem nie jest. Można więc wybaczyć dysproporcje (zwłaszcza te wielkie uściory!). Muszę przyznać, że zastosowałem przy malowaniu tej figurki pewien trik...

Pomalowałem mianowicie całą figurkę kolorem bazowym i tak długo nakładałem brązowe washe na jej wdzianko, aż uzyskałem pożądaną barwę. Przy okazji uzyskałem stosowne cieniowanie i odpowiednio zgniły odcień. Na resztę poszły rozjaśnienia rozcieńczoną żółtą farbą. Może to i kombinowanie, ale się opłacało. Nagrobek dostał drybrush srebrem, które oczywiście na zdjęciu musiało się wybić jak szalone, choć nie ma nic wspólnego z rzeczywistością.

Oczy Ghoul'a były na tyle duże, że pokusiłem się o ich pomalowanie i przykrycie błyszczącym lakierem. Dodało to zdecydowanie życia tej i tak cmentarnej postaci.

Talisman review

Dla tych, którzy nie znają świata Talizmanu lub zastanawiają się nad kupnem gry polecam ciekawą recenzję zrealizowaną przez Board to Death. Nie jest może najnowsza, ale w bardzo przystępny sposób opowiada o głównych zaletach, możliwościach i zasadach gry, pokazując ją przy okazji w działaniu.
Przyznana ocena: 9/10

Uwaga! Film zawiera przekaz w języku angielskim.

Zabójca

Rzutem na taśmę tytuł Zabójcy dostaje Assassin.

No niestety, to zdecydowanie najbrzydszy zabójca jakiego widziałem. Myślę, że moja opinia nie odstaje daleko od innych. Pomysłowość i forma tej figurki jest prawie tak dobra, jak wykonanie jego sztyletu. Przyznaję, że nie miałem żadnego pomysłu na tę postać. Zapewne wyglądałby lepiej, gdybym uparcie nie chciał trzymać się kolorystyki przedstawionej na kartach poszukiwaczy. Na żywo wygląda on może nieco lepiej ze względu na mniejszą ilość rozbłysków. Przed malowaniem za to jego głowa była jeszcze większa.

Nie mam więcej uwag.

Elf

Po zielonym hasa Elf.

Trochę obawiałem się, że nie będzie go widać na tym tle, ale się udało.

Nieodzownym atrybutem elfów jest, jak wiadomo łuk. Tutaj znów w oryginale dostaliśmy ciekawostkę, w której to cięciwa była prawie tak gruba, jak sam łuk. Ogólnie postać tego elfa jest dosyć toporna i wygląda, jakby go coś przygniotło. Nawet (nieodżałowane) fałdy na płaszczu fałdami nie są, bo przy malowaniu musiałem znów trochę po oszukiwać. Żeby na tyłach nie wiało nudą pozwoliłem sobie nieco zabrudzić elfie ubranko, że niby to tak od biegania po rodzimym lesie. Ale wracając do łuku...

W zasadzie w każdych figurkach z łukiem jakie widziałem rzeźbiarze oszczędzają nam widoku cięciw. I dobrze. Cięciwę można zrobić samemu, lub też jej nie robić. Niestety autorzy tej figurki nie wstydzą się swojego braku umiejętności i musieli dołożyć do łuku linę okrętową. Szybko więc jej się pozbyłem i zastąpiłem nasączoną klejem cienką nicią. Rękojeść łuku oplotłem za to jeszcze cieńszym drucikiem.

Zdaję sobie sprawę, że całość dalej wygląda dość masywnie, ale musi spełniać też walory użytkowe i nadawać się do grania, a nie tylko oglądania. W tym wypadku cały łuk ma niespełna 1,5cm, więc to również dyktuje pewne warunki...

Czarownica

Brzydko palcem pokazuje Sorceress.

Malując tę figurkę postanowiłem nadać jej nieco ciemniejsze kolory od tych proponowanych przez rysownika. W końcu Czarownica nie kojarzy się z czymś miłym i czystym. Jej blade lica nie pasowały mi do mrocznej stylistyki. I mimo iż samej figurce daleko jest do mroku, a ona sama nawet delikatnie się uśmiecha, spuściłem nieco z tonu i jaskrawości. Efekt połyskujących (magicznych) szat uzyskałem delikatnie drybrush'ując fioletową suknię srebrem, a czerwone nakrycie złotem. Niestety znów zdjęcia nie oddają tego w pełni.

W tym przypadku nie mogłem powstrzymać się od konwersji wyposażenia naszej Czarownicy. Mowa tu o różdżce, a raczej rózdze, która w oryginale przypominała kłodę drewna. Odciąłem więc wspomniany gryzmoł, przewierciłem się przez drobną rączkę i umieściłem w niej nową laskę wykonaną ze spinacza biurowego. Zgodnie z rysunkiem oplotłem ją cienkim oplotem, za który posłużył mi drucik z elektromagnesu. Nasadziłem głownię i całość została zwieńczona prawdziwym piórkiem odpowiednio wyciętym ze zmiotki do kurzu. Piórko utwardziłem klejem, aby w trakcie użytkowania nie ułamało się i nie odpadło.

Efekt chyba zadowalający.

Mnich

Monk wędrujący w pozie zdobywcy.

Co prawda dumnie miast piersi wypina brzuch, ale tacy są mnisi. Lubię tą figurkę i choć widać kilka niedoróbek, podobać się może ze względu na klimat. Przy malowaniu nie sprawia żadnych problemów i można obejść się bez poprawek formy. Jedynie kij, który dzierży wątła rączka może zostać zastąpiony czymś lżejszym i cieńszym, ale w tym wypadku pozwoliłem sobie nie ingerować w mnisie wyposażenie.

Znów światło dało się we znaki przy fotografowaniu i za bardzo rozbłysnęły szaty na wędrowcze. Rzeczywiście jednak Monk matowy strój nosi, a nie błyszczącą suknię. Oczki mnicha zostawiłem ciemne, bo przy wszelkich próbach malowania tak małych detali, twarz wygląda komicznie. Przynajmniej w moim wykonaniu.

Myślę, że się mnich nie obrazi.

Krasnolud

Dwarf, czyli krasnolud w pozie siedzącej.

Krasnal ogrodowy zaprezentowany przez Fantasy Flight Games z pozoru ma się dobrze, ale przeszkadzać może jego nieco przesadzona korpulentość. Mimo to trzyma się w klimacie podstawowej wersji gry prawie tak silnie, jak mocno dzierży swój gruby topór.

Znów niestety nie uświadczyliśmy swobodnie zwichrowanego płaszcza, ale za to ładnie zaprezentował się (jakiś) złoty symbol zdobiący jego plecy. Postać jest zdecydowanie zbyt pancerna, a wrażenie potęguje porównanie do rzeźb występujących w kolejnych dodatkach.

Widać tutaj jak metalicznie prezentują się opisywane przeze mnie kiedyś metaliki, bo nasz Krasnolud zwykł dbać o zbroję i polerować ją w każdej wolnej chwili. Niestety w moim obiektywie lśnią przez to aż za bardzo.

Złodziej

Grabi, łupi i ucieka: Thief. Czyli Złodziej z wąsem po same uszy.

Postać to znienawidzona przez graczy, którzy nie mieli szczęścia jej wylosować. Podczas gdy bezkarnie Złodziej biega sobie, plądruje wioski i okrada innych poszukiwaczy, styliści za karę ubrali go w różową koszulę. Szybko więc pod moim pędzlem zyskała ona nieco ciemniejszy odcień, aby nie budzić zbyt dużych kontrowersji.

Obyło się tutaj bez konwersji, bo mimo delikatnie krasnalowej rzeźby postać ma swój klimat. Doczepić się można jedynie tego, co ów złodziejaszek trzyma w swojej lewej ręce i jak dalece to odbiega od lekkiej złotej biżuterii oraz sznurów pereł. Przyznam szczerze, że przed malowaniem miałem problem z identyfikacją jego łupu. Może biegł tak szybko, że aż zaczął mu się topić?

Tak czy siak figurka jako jedna z niewielu cechuje się rzeźbą zatrzymaną w ruchu, co czyni ją bardziej atrakcyjną. Mimo modzie na brak proporcji jest jednym z ciekawszych modeli podstawowej wersji Talismanu.

Wróżka

Czyli mody na wodogłowie ciąg dalszy. W dzisiejszym odcinku: Prophetess.

Na szczęście w przypadku tej figurki dysproporcje tak nie rażą. Bujne włosy, może wytapirowane trochę i stąd całe to wrażenie (sic!). Prosta forma, przypominająca trochę pion szachowy zdaje się być nieco nudna i szczerze przyznam, że nie przekonuje mnie jej skromność.

Wystarczy jednak spojrzeć na rysunek postaci, aby dojść do wniosku, że się chyba rysownik z rzeźbiarzem pokłócił. Jak nie wiele trzeba było, aby dodać trochę dynamiki tej postaci, ale ktoś się uparł no i masz. Niestety nie odważyłem się, żeby poprawić naszej pani pozę, ale nie wykluczone, że jak długo będę na nią patrzył, to to w końcu zrobię.

Skoro tamci się nie dogadali, to ja również postanowiłem zrobić delikatne odstępstwo i uraczyć szaty Wróżki nieco innym odcieniem. To jeden z nielicznych grzechów jakie popełniłem przy interpretacji postaci, ale wybitnie mi ten nie-wiadomo-jaki kolor nie pasował. Myślę, że figurka dzięki temu zyskała na charakterze, ale jestem skory do polemiki.

Jakby kto pytał, to figurka ma równo 3cm.

Wojownik

Na przekór wszystkim wojownikom staje: Warrior.

A dlaczego na przekór? Jeszcze tak przedziwnej postaci nie widziałem (mówię tu o formie). Jest tyle różnych pomysłów i wyobrażeń wojowników, od mężnych bohaterów po mroczne zabijaki, że trzeba było je wszystkie zignorować i zrobić coś takiego. Dosyć, że w jakiejś wykrzywionej i zupełnie niewalecznej pozie to jeszcze z wodogłowiem. Chyba do tej figurki mam największy żal, a raczej do jej pomysłodawcy.

Nie trudno się domyślić, że konwersji uległa broń. Oryginalna przypominała niestety wielkiego banana, który niepokornie (jak to banan) zawijał się ku górze. Na prostowanie takich elementów jest oczywiście sposób. Wystarczy przed malowaniem potraktować figurkę gorącą wodą i po uformowaniu ostudzić. Do poprawy miecza użyłem ostrego skalpela, którym wygładziłem i wyostrzyłem powierzchnię klingi.

W ruch poszły znowu metalizery, a żeby realistycznie pomalować miecz pokryłem go czarną farbą i zrobiłem jedynie lekki drybrush po całości. Płaszcz, podobnie jak w przypadku Wizarda, nie pozwalał na wielkie szaleństwa, więc większość zafałdowań widocznych na zdjęciu trzeba było namalować. Żeby zlikwidować nieco wodogłowie musiałem jak najbardziej przesunąć linię włosów i zaciemnić obszary wokół twarzy. Obawiam się, że to i tak za mało.

Żeby była jasność kompletna, wojownik przedstawiony na tej figurce jest równie nieudolnie przedstawiony na karcie postaci, więc gratulacje przedziwnej wyobraźni trzeba kierować do rysownika.

Talisman - czy warto?

Zapytany w jednym z komentarzy jak się sprawuje nowy Talisman i czy różnice w nim to tylko karty i figurki, odpowiadam na pytanie.

Nie chciałem pisać kolejnej recenzji gry, bo tych jest dużo w internecie. Postaram się więc przedstawić sprawę od nieco innej strony. Od strony mechaniki gry i tzw. gameplay'u względem poprzedników. Znam najlepiej polską konwersję (czyli "Magiczny Miecz") to też skupię się na różnicach między nią a tytułowym Talismanem.

Balans

W Magicznym było tak, że jak los dopisał przy wyborze postaci, to już od samego początku mieliśmy grę ustawioną. Jeśli trafiły się po drodze jakieś potężne przedmioty, albo chociaż zaprzęg (który wiózł nam nieograniczoną ilość przedmiotów) ciężko było takiego gracza ruszyć. Zdarzały się oczywiście małe tragedie, które zmieniały losy rozgrywki, ale tych było jak na lekarstwo.

Talisman cechuje się wyśmienitym zbalansowaniem całej rozgrywki. Każdy więc ma równe szanse na początku i w zasadzie przez całość gry, bo nigdy nie wiadomo co się zaraz stanie. A wydarzenia mają bardzo dynamiczny wpływ na przebieg gry. Jeśli wylosuje się poszukiwacza, który jest magiem i może mieć cały czas trzy zaklęcia, nie oznacza to, że będziemy siać pogrom, aż do zwycięstwa. Wynika to z różnorodności tychże (niekoniecznie morderczych i złośliwych) oraz sytuacji w grze.

Druid

Czyli chłop w sukience.

Figurka ciekawa, bo już na tych ciuszkach dzieje się trochę więcej. Niestety na zdjęciu przebija się zbyt dużo białego, bo jak to zawsze z białym bywa - lubi odbijać światło. W rzeczywistości białe są tylko najbardziej wystające elementy szaty. Ale do rzeczy.

Konwersja była znów konieczna. Na szczęście obyło się bez cięcia i wiercenia. Przerobieniu, na tyle ile materiał pozwalał, uległ sierp druida, gdyż ten oryginalny przypominał bardziej dorodną kaszankę. Przy pomocy skalpela i pilnika usunąłem nadmiar materiału i już nasz Druid może sobie teraz hasać po polach i normalnie zbierać zioła.

Do malowania sierpa użyłem metalizera Vallejo Liquid Silver. To zdecydowanie najlepsze metaliczne farby na rynku, o czym przekonacie się przy okazji prezentacji kolejnych figurek, na których będzie więcej metalicznych elementów. Postaram się też napisać o tych farbach nieco więcej.

Także, taka figurka...

Czarnoksiężnik

Pierwszą figurką z obiecywanej serii jest Czarnoksiężnik (Wizard). 

Już widać, że bajeczne płaszcze, do których przyzwyczaiło na Games Workshop nie mają tutaj miejsca. Rzeźba jest prosta w konstrukcji, a że przysiągłem sobie, że musi być wierna z oryginałem nie było mowy o finezyjnych ornamentach, które aż prosiły się by zostać umieszczone choćby na tyle płaszcza.

Przypatrując się figurce już wiedziałem, że należy coś w niej zmienić i była to laska. Oryginalna gięła się i wyglądała na nadwyraz "spuchniętą". Po jej średnicy pozostał jedynie rozmiar dłoni, która ją trzymała, a która pozostawia i tak wiele do życzenia. Ale trudno.

Zabrałem się do pracy i odciąłem laskę od modelu, przewierciłem się na wylot przez zaciśniętą pięść, a jedyną pozostawioną częścią została sama głownia. W niej również nawierciłem na tyle głęboki otwór, by nie uszkodzić całości. Za pomocą pieczołowicie wyprostowanego spinacza biurowego odpowiedniej długości uzyskałem dolną część laski, którą przy użyciu kleju cyjanoakrylowego połączyłem z głownią. Całość (również na klej) wsadziłem figurce z powrotem w grabie i tak oto nasz Czarownik zyskał już na starcie poprawne oprzyrządowanie. Oczywiście głownia i tak jest za duża, ale przynajmniej kryształy na niej osadzone ładnie się prezentują.

Z figurką nie ma większych problemów przy malowaniu, trzeba jednak uważać, by nie przesadzić z washem, bo przy tak dużych i płaskich powierzchniach może zepsuć nam cały efekt. Cieniowanie płaszcza jest raczej wysublimowane i wszelkie próby uzyskania wielkich kontrastów wyszłyby mało naturalnie. Do uzyskania kryształowego efektu na lasce na zakończenie pokryłem ją błyszczącym lakierem, czego na zdjęciu może tak dobrze nie widać. Uważam, że nie każda taka laska musi być zawsze drewniana. Zwłaszcza u Czarowników.

Enjoy!

Talisman: Magia i Miecz

Czym jest "Talisman Magia i Miecz" analogowym graczom lubiącym fantasy nie trzeba mówić. Wszystkich innych, tytułem wstępu, odsyłam do stosownej lektury.

Przygodę z Talismanem rozpocząłem kilka lat temu. Sam świat znałem już od dzieciństwa, kiedy to na rynku polskim szalała jego pierwsza polska wersja, czyli "Magia i Miecz" oraz fantastycznie przerobiony przez naszych rodaków "Magiczny Miecz". To właśnie od niego się zaczęło.

Pierwsze edycje Talismanu posiadały kartonowe wizerunki postaci, dopiero od trzeciej twórcy zdecydowali się na wprowadzenie plastikowych figurek.

Po drodze odświeżono wygląd całej gry i po czwartej edycji doczekaliśmy się edycji czwartej poprawionej i właśnie o niej będzie mowa.

Razem z grą dostajemy figurki oraz karty postaci. Na szczęście już w pierwszym momencie mój bystry wzrok zauważył, że figurki nie są kolorowe. Ha! Tak nie będzie - pomyślałem i jak nigdy wcześniej zacząłem malować. I tak już kolejny rok.

A z czym mamy do czynienia?

Jeśli porównywać figurki do tych, które znamy choćby z Warhammera, to podobieństw trzeba by szukać na siłę. Figurki bowiem zrobione są z dość miękkiego plastiku i odlane zostały w całości z podstawką. Nie musimy więc nic kleić, ale jakość odlewu niestety spada, bo formy nie są już tak dokładne. Plastik natomiast jest mniej łamliwy, więc to ewidentny plus. Skala z jaką mamy do czynienia jest naprawdę niewielka, bo średnia wysokość talismanowej figurki sięga średnim warhammerowym zabijakom najwyżej pod pachę. Celowo nie precyzuję jej, bo (o zgrozo!) każda jest w nieco innej skali, co widać najlepiej porównując figurki z różnych części gry.

Figurki z podstawowej części mają swój charakter i utrzymane są w jednym klimacie, chociaż ewidentnie brakuje im czasem proporcji. Niekiedy też trzeba się naprawdę sporo napracować, by usunąć nadlewy po formie, żeby w ogóle móc zacząć jakąkolwiek pracę nad figurką. Na szczęście jakość rzeźbienia, proporcji i szczegółów cały czas wzrasta, a to cieszy. Polepszeniu ulegają również formy, których składania nie przechodzą już np. przez środek twarzy lub między drobnymi elementami ubioru.

Ja postanowiłem, że malowanie moich figurek będzie możliwie najwierniej przedstawiać wizerunki malowane na kartach postaci, aby łatwo móc je identyfikować na planszy. Jednocześnie staram się, by malowanie to było na coraz lepszym poziomie. O technikach, których używałem opowiadać będę przy okazji prezentacji każdego z poszukiwaczy, bo tak ich zowią.

Zapraszam więc do śledzenia wyników moich zmagań z figurkami do Talismanu, które na bieżąco dodawane będą do figurkowej bazy zgodnie z częściami gry.

Więcej o samej grze poczytać można również w moim wpisie: Talisman - czy warto?

Skrzat

W międzyczasie mały bonus.
Czyli zapowiedź serii, która już wkrótce będzie pojawiać się dość regularnie.

Palce lizać!